Over Richelle
Innerlijk Kind
Creatief
Contact
Welkom

Ineens zag ik een klein meisje in t zwart met een paardenstaartje. Ik herkende haar van toen ik 4 jaar oud was en net m'n doodgeboren zusje was verloren. Ze stond in een glazen ruimte en waar ik moeilijk bij kon komen. Ze was stil en bewoog niet. Ze stond met haar rug naar me toe. Terwijl ik naar haar toeliep, begon ik lieve woordjes te zeggen tegen haar. Ik zei dat ik haar grote versie was en dat ik haar kwam halen. Ze was al veel te lang stil geweest terwijl ze zo veel had kunnen vertellen. Ik ging zitten en ze klom op mijn knie. Een tijdje kletsten we met elkaar over de afgelopen jaren. Zij had zich zo verdrietig en alleen gevoeld. Ze was blij om me te zien. Ik besloot haar mee te nemen en stopte haar in een soort buidel bij mijn hart en ze kon vrij en blij met haar armpjes zwaaien en ze lachte. Al jaren had ze gewacht op dit moment waarop ik haar kwam halen.











Wat zijn nou eigenlijk "innerlijke kinderen"?

Als kinderen iets meemaken in hun leven wat een enorme impact heeft, kan het zijn dat het te heftig is voor hun leeftijd en ontwikkeling om dit mee te maken. Het systeem zal hier direct op reageren. Het lichaam slaat deze gebeurtenis op tot een later tijdstip waarop deze kan worden verwerkt. Het lijkt alsof het kind er niets mee doet. Men kan zelfs denken dat het kind het vergeten is. Maar het tegendeel is waar. Op latere leeftijd zal het volwassen geworden kind in situaties komen die de "oude herinnering" spiegelen en triggeren. De volwassene (het kind van toen) zal het niet als iets uit zijn jeugd herkennen maar het kan ongeveer net zo heftig aanvoelen als de gebeurtenis van toen. De reactie kan buiten proporties zijn. De volwassene zal misschien niet begrijpen waarom hij zo heftig reageert op die situatie omdat hij nog niet begrijpt waar het vandaan komt en wat de achterliggende oorzaak is. Gaat hij dit onderzoeken door middel van coaching onder begeleiding, dan zal duidelijk worden dat de gebeurtenis uit zijn jeugd op dat moment te heftig was om te ervaren en dus door het systeem was uitgeschakeld en opgeslagen ergens in het lichaam, nu herkend, erkend, geaccepteerd en in liefde losgelaten mag worden.

Een innerlijk kind is een pijnlijk deel van vroeger in je systeem waar nog niet naar is gekeken. Het blijft daar net zo lang zitten tot het geheald mag worden.

Bij mezelf zou ik het kunnen beschrijven als dat ergens in mijn lichaam het kleine 4 jarige meisje van toen zit, nog steeds wachtend op erkenning van haar pijn en verdriet.

Hieronder volgt mijn eigen verhaal.

Ik kan mezelf als voorbeeld nemen omdat ik een heel pijnlijk deel had toen ik 4 jaar oud was. Mijn zusje werd doodgeboren en mijn wereld stortte in natuurlijk. Een heftige tijd voor ons gezin. Maar hoe ging ik op deze heftige situatie reageren als kind?
Ik sloot me op in mezelf. Ik ging nagelbijten. Ik ging heel lief doen tegen mijn ouders. Ik zorgde dat ze van mij geen last zouden hebben. Ik stopte mezelf weg. Ik ging aan de zijlijn staan.

Wat betekende dit gedrag voor mijn latere leven?
Ik heb nagels gebeten tot mijn 50e jaar. Ik heb heel mijn leven mensen gepleased. Ik heb mezelf altijd weggestopt en aan de zijlijn gezet. Anderen waren in mijn ogen altijd beter, mooier, belangrijker. Dus vanaf mijn 4e tot aan mijn 50e was dit mijn realiteit. Ik wist niet beter.

Na mijn burn-out kwam ik er achter dat mijn reactie als kind op mijn doodgeboren zusje mijn hele verdere leven heeft bepaald. Ik bleef altijd zo reageren zoals ik vanaf dat moment deed. Pas vanaf mijn 50e ben ik alles gaan onderzoeken en ging ik aan de slag met mijn gedragingen.

Nu zorg ik beter voor mezelf.
Ik voel nu beter waar mijn grenzen liggen en ik kan ze ook aangeven.
Ik doe nu meer voor mezelf.
Ik zeg NEE als ik iets niet wil zowel zakelijk als privé.
Ik kan nu dingen loslaten en laten zijn zonder dat ik het gevoel heb om in te grijpen.

Eigenlijk zijn de burn-out en mijn 'innerlijke kinderen' de oorzaak van mijn gelukkige leven nu. Soms begrijp ik niet als ik terug kijk op mijn leven hoe ik altijd geleefd heb, zo perfectionistisch, alles moest goed zijn, vaak ten koste van mezelf.

Nu leef ik met de dag. Ik overzie meer. Ik denk eerst na voordat ik al JA had gezegd en misschien zeg ik nu wel NEE. Ik voel nu meer en hou ook mijn gevoel beter in de gaten.

Ik ben dankbaar voor mijn leven en voor de inzichten die ik gekregen heb.